Diterjemah oleh bloodycat
Ruth.
Hey, Ruth.
Mana awak nak pergi? Rumah.
Rumah arah lain. Bukan rumah saya.
Awak nak balik ke rumah mak awak?
Itu 15 batu perjalanan. Saya tahu berapa jauh.
Baiklah. Kalau begitu, saya akan berjalan dengan awak.
Buatlah apa saja yang awak nak. Apa yang saya nak adalah bawa awak
balik ke rumah kita. Kenapa awak beritahu Freddy yang awak
nak keluar sendiri?
Saya tak rasa saya cakap tu, tapi
kalau ya, saya maksudkan saya dan awak.
Saya selalu maksudkan saya dan awak.
Hey.
Awak nak tinggalkan saya?
Tak, saya takkan tinggalkan awak. Tiada siapa tinggalkan apa-apa...
Sebab saya akan tinggalkan awak dulu.
Tak kelakarlah.
Saya takkan tinggalkan awak. Awak takkan tinggalkan saya.
Sebab kalau awak buat, saya hanya akan ikut awak.
Saya tak nak masuk penjara. Takkan masuk penjara.
Dan pondok tu bukan rumah. Saya tengah usahakannya.
Dan saya rasa kita akan ada anak.
Kita akan ada anak?
Awak tak marah? Saya tak marah.
Tak, mak saya akan besarkan dia.
Berhenti. Gelilah. Itu yang awak patut buat,
menyanyikan lagu. Bercakap sajalah.
Awak penat ke?
Bluebird, bluebird.
Baiklah.
Saya baik-baik saja.
Saya akan kembali dalam 5 minit.
Kita ada sedikit
pengejaran sekarang ni... Saya beritahu awak, berjalan masuk
ke situ, awak rasa macam berjumpa dengan syaitan.
Semua kereta berikan bantuan. Saya ulang, semua kereta, semua kereta...
apa saja, dan semua kereta. Celaka. Baiklah. Bil, sayang.
Ugh!
Saya ditembak! Saya tembak seseorang.
Saya rasa saya tembak seseorang.
Tak mengapa.
Ya Tuhan.
Hey. Hey.
Saya rasa saya tembak seseorang. Oh, celaka.
Beri saya pistol tu. Beri saya pistol tu, Ruth.
Apa yang awak buat? Dengar saya cakap.
Kita akan berdiri dan berjalan ke luar sana.
Tidak. Okay. Saya akan pergi dulu.
Awak ikut selepas saya. Begitu caranya.
Tidak. Kita boleh lepas. Kita boleh lepas kalau kita lari.
Kita takkan boleh lepas, Ruth. Yeah, kita boleh.
Mereka akan tembak kita. Kalau kita duduk dalam ni,
mereka akan tembak kita di sini.
Tidak. Tolonglah.
Saya akan lakukannya.
Saya tak nak lakukannya. Saya tak nak masuk penjara!
Shh. Awak kena beritahu mereka yang saya buat semuanya.
Beritahu mereka yang saya dan Freddy buat semuanya.
Awak ada pistol di tangan awak sebab saya yang bagi.
Awak beritahu mereka yang awak takut dan saya yang bagi.
Saya akan keluar sekejap, dan saya akan kembali.
Apa yang awak kena buat adalah tunggu saya.
Saya janji saya akan dapatkan awak. Tunggu saya, okay?
Tunggu saya.
Jadi, saya kehilangan budak saya. Dan tinggallah awak...
dan Bob. Cuma Bob tiada pilihan.
Saya keliru, Ruth. Saya terima kamu...
besarkan Bob dan awak macam anak saya sendiri.
Kenapa awak buat benda macam ni?
Kami cuma buat apa yang awak ajar kami.
Itu lelaki ke perempuan?
Dah tahu ke? Saya tak tahu.
Jadi, apa awak nak buat, Ruth?
Saya akan tunggu dia.
Sayangku Ruth...
Saya mimpikan awak lagi semalam.
Saya rasa saya mimpikan setiap malam... dan kebanyakan hari juga.
Saya ingatkan muka awak. Saya letak suara awak dalam kepala saya.
Saya fikir tentang rambut awak
yang semakin panjang. Saya fikir tentang perut awak
yang semakin besar. Saya dengar orang cakap tentang kekesalan,
tapi saya tak ada kekesalan. Saya tak rasa bersalah
Atas apa yang kita buat. Kita buat apa yang kita buat,
dan itulah diri kita. Mereka akan jatuhkan
hukuman ni sebelum awak dapat baca, tapi saya tahu apa yang akan jadi.
Setiap hari, saya terjaga memikirkan
hari inilah saya akan dapat melihat awak, dan suatu hari nanti,
ia akan terjadi. Sehingga itu, saya akan tetap
menulis kepada awak. Saya menulis kepada awak setiap hari.
Dan suatu hari nanti, awak akan dapat surat daripada saya dan awak akan dapati,
saya yang berinya pada awak.
Dan kita boleh lupa pasal kata-kata, dan saya akan sentuh muka awak
dan saya akan cium awak.
Bob Muldoon, awak dah bangun?
Yeah. Awak dapat anak perempuan.
Dan saya akan mendokong anak kita...
Dan kita akan pergi ke suatu tempat yang jauh.
Hey.
Tulislah kepada saya, jika berkesempatan.
Sayang, Bob.
Mak. Mak.
Pagi. Mak.
Macam mana tidur? Baik.
Awak lapar? Tak.
Kenapa? Mari sini.
Mari tidur balik.
Mak! Tengok apa saya jumpa!
Apa yang awak jumpa? Anak kucing!
Dari mana ia datang? Saya tak tahu.
Ada berapa ekor?
Si kecil. Kecilnya awak.
Mana mak awak?
Kenapa awak menangis? Huh?
Mungkin dia nak saya. Apa?
Mungkin dia nak saya. Mungkin betul.
Tapi awak masih ada lagi suap.
"Dan si kuda kecil berlari dan
berlari, dan musang mengejar, dan dia boleh mendengar mereka menyalak.
Dan serigala mengejarnya, dan dia boleh dengan mereka melaung,
tapi dia tahu mereka takkan boleh menangkapnya."
Beruang. Yeah, ada anak beruang tu.
Ayah awak sukakan beruang. Dia pernah bergusti dengan mereka.
Dia jatuhkan mereka. Tumbuk mereka di hidung.
Sylvie, pakai kasut awak.
Okay.
Hey. Pagi, Cik Guthrie.
Sya berharap jumpa awak sebelum kerja.
Ada masalah ke? Saya ada perkara nak cakap.
Berapa banyak kucing awak ada? Empat.
Yeah? Apa nama yang ni? Willow.
Dia nampak macam Jimmy bagi saya.
Macam mana awak dapat kucing-kucing tu?
-Turun. -Jumpa mereka di belakang.
Oh, terima kasih. Mak mereka dah mati, rasanya.
Awak nak seseorang ambil beberapa ekor daripada mereka?
Saya boleh jaga anak kucing.
Macam yang saya cakap, uh... Mereka sedang bersedia untuk
panggil awak ke balai, dan ia akan tersebar
dalam berita nanti. Ingatkan lebih baik awak dengar ni
daripada seorang kawan. Dengar apa?
Bob cuma lepaskan diri sudah sebanyak lima kali.
Awak tahu ke? Tak, tuan.
Mungkin kali keenam akan menjadi.
Banduan yang lari dengan dia berjaya ditangkap cuba naik kereta apai
berdekatan Bartlesville, menuju ke utara.
Mungkin Bob pun sama.
Mungkin dia dah pergi jauh.
Mungkin. Apa awak rasa?
Saya tak tahu. Sesiapa tanya pasal dia...
sesiapa langsung? Tidak.
Macam mana dengan surat tu? Semua orang baca
sebelum ia dihantar. Ia tak beritahu apa-apa.
Awak nak bawakannya juga?
Saya akan buat apa saja awak nak, tapi dia takkan kembali.
Dia takkan kembali kepada saya kalau itu yang awak fikir.
Ruth!
Ada dia cakap apa-apa? Ada dia cakap apa-apa?
Tak, Gene. Dia tak cakap apa-apa.
Saya terkejut. Saya ingat dia lebih sukakan awak dari saya 165 00:17:45,113 --> Biar saya uruskan ni, huh?
Aduhai, Pat. Awak yang kena tembak.
Saya akan bagi awak tangkap si celaka tu.
Ya. Maaf terlewat.
Dia kena hukum. Dia bergaduh dengan Miles.
Kenapa awak bergaduh dengan budak tu?
-Mereka ejek saya. -Awak perlu ada alasan yang lebih baik daripada tu.
Ayuh. Bangun. Oy.
Petang.
Hai. Hey, budak kecil.
Hai. Awak nampak cantik hari ni.
Hari jadi awak dah dekat kan?
Dah ada senarai hari jadi ke?
Lebih baik buat cepat. Minta tolong mak awak.
Saya ada dengar berita. Apa-apa yang awak nak cakapkan?
Semua orang ingat saya ada sesuatu untuk diberitahu.
Saya tak ada apa-apa.
Mereka kata mereka jejak dia ke Montana.
Awak rasa dia di Montana?
Saya boleh buat panggilan telefon, tengok apa saya boleh buat
untuk tamatkan semua ni. -Saya boleh tamatkan semua ni
sekarang juga sendirian. Apa yang saya perlu buat adalah...
Beritahu kebenaran.
Maafkan saya, puan.
Puan?
Teruskan memandu dan gunakan lebuh raya.
Kita di mana? Apa?
Kita di mana? Di negeri apa?
-Missouri. -Oh, Missouri?
Saya kenal awak.
Hey, macam mana nak kuatkan?
Di sisi ada, uh...
Yeah, itu dia.
Awak rancang nak pergi mana?
Arah tuju yang masih belum diketahui lagi.
Saya tak tahu.
Jadi, uh...
Macam mana awak buat? Buat apa... keluar?
Yeah. Macam ni ke gaya rambut dia?
Saya cuma mula berjalan macam yang saya cakap saya akan buat.
Dan terus berjalan keluar?
Ya.
Macam mana pula tu? Awak tahu, pengawal-pengawal tu...
mereka datang ke sel setiap malam...
Cakap “tutup lampu” dan lagakan batang besi dengan kayu mereka.
Dan ada pengawal ni... dia biasa bergurau dan tinggalkan kami.
Dan satu malam saya kata,
“Saya takkan jumpa awak lebih lama lagi. Saya akan cari jalan keluar daripada sini
dalam 10 hari." Dia kata, "Macam mana awak nak buat?"
Saya cakap, “Saya akan berjalan keluar ikut pintu.”
Dan dia cakap mereka akan hentikan saya. Dan saya cakap, “Tak, tuan.
Saya ada benda penting untuk dibuat. " Dan dia kata,
“Bukan begitu caranya.” Dan saya kata, “Hanya sebab awak rasa macam tu.”
Saya ada seruan. Saya ada isteri dan
anak kecil yang perlukan bapa. " Dan dia tanya apa yang saya tahu
pasal seruan... cakap yang kalau saya keluar sekalipun,
saya kena jawab pada Tuhan atas semua kerja jahat saya.
Saya beritahu dia... Alamak. Saya beritahu dia...
Saya beritahu dia, “Tuan...”
Saya pernah jadi syaitan. Sekarang saya cuma manusia.”
Sementara hari berlalu... 10, 9, 8...
dan pada hari terakhir...
Pagar besi terbuka, dan saya berjalan keluar.
Berita laporkan yang awak melompat dari trak pekerja.
Yeah.
Ada apa-apa untuk dimakan?
Saya masih lagi lapar.
Saya akan cari sesuatu.
Awak ada jumpa Ruth baru-baru ni? Tak. Dah lama.
Dia tak tinggal dengan mak dia lagi.
Ada rumah baru. Rumah baru?
Mm-hmm. Skerritt bantu dia.
Dia sediakan semuanya. Rasanya saya patut beritahu awak
dapat panggilan hari tu tanya pasal awak.
Oh, yeah? Apa awak cakap?
Saya cakap awak saya tak ada nampak awak, yang mana memang betul.
Tak sangka saya jumpa awak dengan segera.
Itulah kebenarannya.
Saya rasa itu kira-kira apa saya hutang awak.
Dari mana ni datang?
Merata tempat. Siapa punya?
Saya punya.
Dengar macam papan dah lembut.
Yeah, saya rasa awak betul. Paku pun dah tak boleh tahan.
Seluruh saliran tu jatuh setiap kali hujan.
Saya keluar balik ke luar sana dan
pakukannya semula. Tahu-tahu je lepas tu, ia kembali jatuh.
Awak boleh buat macam tu atau dapatkan lebih banyak baldi.
Yeah, saya boleh buat tu. Itu mungkin lebih senang
dalam jangka masa pendek, pastinya. Kemudian saya kena buang air tu
setiap kali hujan. Tak tahulah.
-Apa khabar? -Apa khabar?
Yeah, hujan ni mengingatkan saya kepada 1 Mac.
Hujan naik dengan banyak.
Aduhai. Oh, tangki tengah saya di luar tu
dah kering, dan lagi dua... Boleh beritahu kami
bandar apa ni? -Ini Meridian.
Okay. Begini, kami melepasi Glen Rose,
tapi kami tak nampak papan tanda... Tak tahu sama ada kami dah pergi
terlalu jauh, atau tak cukup jauh. -Itu bergantung kepada ke mana
Arah tuju awak. kami menuju ke sini.
Awak rancang nak buru rusa?
Ada fikirkannya. -Apapun, hujan yang kerap,
tangki sampai penuh, dan isteri saya pergi situ untuk periksa
keesokan harinya, dan dalam tu ada ikan keli.
Tangki tu penuh dan melimpah, dan ia keluar sekali.
-Ini betul ke? -Apa dia?
-Ini betul ke? -Mestilah.
-Berapa lama ni? -Pistol tu berumur
125 tahun. -Begitu ke.
Nampak kertas di situ
bersebelahan dengannya?
Itu adalah senarai si malang yang
mati ditembak pistol tu.
Macam menipu je.
Yeah, mungkin juga.
Boleh saya bantu kalian cari sesuatu?
Tak. Tengok-tengok je.
Ada apa-apa beritah?
Tak, bukan hari ni. Uh...
Ingatkan awak mesti nak ni balik. Ia cuma mengumpul habuk.
Awak ada baca? Tak, puan.
Kenapa tak? Semua orang dah.
Bukan milik saya untuk dibaca.
Boleh saya tanya sesuatu? Mm, tentu.
Awak maksudkannya bila awak cakap pasal Bob takkan kembali demi awak?
Yeah, memang pun.
Saya ingatkan mungkin awak nak ke luar
daripada bandar sampai semua ni selesai. Maksud awak sampai dia ditangkap?
Mana kami nak pergi? Tempat yang selamat.
Awak ikut ke?
Seseorang akan ikut awak.
Saya rasa saya tinggal sini je. Saya ada kerja, dan
ada hari jadi Sylvie. Kami akan baik-baik saja..
Yeah, baiklah. Dia nak masuk 4 tahun.
Ya ke? Ya.
Yeah. Apa dia nak?
Dia nak kuda. Kuda yang betul?
Ya. Yeah?
Nak letak mana?
Awak tahu tak? Saya kenal seseorang yang boleh
jualkan pada awak tapi bukan dengan harga yang teruk.
Betul? Betul.
Saya tak boleh bela kuda.
Bukan kuda. Mungkin saya boleh
bawa sesuatu untuk dia. Kenapa?
Saya cuma lakukan pertolongan, dan...
Saya mungkin ada perjanjian dengan sesiapa yang mungkin,
uh... mungkin dia nak, awak tahu?
Cuma... Beberapa perjanjian, huh?
Beberapa perjanjian.
Sayangku Ruth...
Saya tak tahu macam mana nak mulakan surat ni.
Saya ada berjuta perkara
dalam fikiran saya yang perlu dikeluarkan.
Saya tahu awak tahu dah keluar, dan saya harap awak tahu saya datang
cari awak, macam yang saya selalu katakan. Macam yang selalu katakan
saya akan buat, saya akan datang cari awak.
Saya harap saya berdiri di sebelah awak, berbisik pada telinga awak,
tapi tidak. Saya merentasi hutan dan gunung dengan berkaki ayam.
Saya berjalan jauh, dan sekarang saya dah dekat.
Saya dah dekat dengan awak, saya hampir boleh capai dan sentuh pipi awak.
Ini dia, Don.
Kalian jaga diri.
Tengok tu, Bob.
Lari dari penjara dan datang ke sini.
Mungkin langkah yang tidak bijak. Asalkan awak tak serahkan saya.
Mana Miles? Miles dah tak ada.
Tak ada? Gladys pun dah tak ada.
Saya je sekarang. Siapa ketua?
Tak ada ketua... tak lagi.
Ini milik Freddy kan? Tak rasa macam tu.
Saya ingat mainkan ni. Dan semua Indian kecil tu...
awak ada simpan Indian tu?
Barang-barang Freedy dah lama tak ada.
Hmm. Apa awak nak, Bob?
Saya cuma tertanya kalau awak ada dengar apa-apa.
Pasal apa?
Pasal orang tempatan lari daripada tahanan.
Gene Dentler dan beberapa
deputi dia ada datang beberapa hari lepas mahu bercakap.
Saya beritahu dia saya boleh fikirkan enam orang jahanam yang
mahukan awak mati tapi ia lebih menyeronokkan untuk duduk
dan bertaruh siapa yang dapat awak dulu.
Awak dah cari pasal dengan banyak orang dulu.
Yeah, dan lepas tu saya ken tangkap. Tapi bukan oleh mereka.
Lebih baiklah mereka berhenti mencari.
Si Bob Muldoon nak menghilangkan diri.
Dan ke mana Si Bob Muldoon nak hilangkan diri?
Saya terfikir nak berehat, bina rumah kecil,
buka kedai. Entahlah.
Jadi tua. Macam awak.
Sendirian?
Oh. Jadi saya dengar awak belikan Ruth rumah.
Saya beri dia tinggal di rumah lama saya.
Ia ada laman yang besar untuk anaknya bermain.
Hey, itu anak saya juga.
Saya beritahu awak, dia terlalu comel sehingga cukup untuk
buat saya berhenti. Awak buat satu benda dengan betul.
Saya puji tu. Saya buat apa yang boleh untuk jaga
mereka berdua. Yeah.
Rasanya saya boleh ambil alih dari sini.
Oh, awak rasa? Ya, tuan.
Dengar ni.
Awak buat apa yang awak nak.
Awak ambil duit awak dan pergi sejauh mungkin.
Tapi ingat bila saya beritahu awak...
Tinggalkan mereka berdua sendirian.
Saya tak boleh buat tu. Ya, awak boleh.
Dan kenapa pula? Fikirkannya, Bob.
Kalau ada masalah datang cari awak...
Mereka tak perlukan tu.
Masalah apa tu?
Awak dah lepas. Apa lagi awak nak?
Saya nak keluarga saya.
Saya pun. Tapi saya dapat.
Sekarang, begini caranya. Saya takkan sakitkan lebih daripada
saya sakitkan awak sekarang. Saya takkan sentuh awak
atau lukakan jari awak atau cubit pipi awak.
Saya takkan panggil sherif, dan saya takkan beritahu mereka ke mana awak pergi.
Tapi kalau saya dengar yang Si Bob Muldoon ada bercakap dengan Ruth Guthrie...
Awak memang cari nahas. Dan saya akan pastikannya.
Freddy yang mula-mula tembak hari tu.
Tiada siapa akan cedera kalau dia tak buat tu.
Pergi, Bob.
Saya kena kunci pintu saya. Pergi sebelum sesiapa
nampak awak. Cari tempat yang selamat.
Mana kunci?
Dalam trak. Kunci?
Saya akan beri dia masalah? Saya akan beri dia masalah?
Dia ingat dia boleh belikan dia rumah?
Tak, tuan. Saya tak rasa begitu caranya.
Ruth akan keluar daripada rumah tu seolah-olah ia sedang terbakar.
Pen... saya perlukan pen.
Beri saya pen.
Tak guna.
Maafkan saya.
Mari sini.
Saya ada berfikir...
Mungkin kita boleh berjalan-jalan...
Selepas hari jadi awak. Apa pendapat awak...
pergi ke tempat baru?
Cuma masuk dalam kereta dan pandu dan pandu.
Mesti seronok.
Hey!
Hey, kejap.
Bagi saya lihat. Berikannya.
-Nah. -Ayuh. Pergi.
Apa pendapat awak tentang saya tutup kedai... bawa awak keluar
berjalan-jalan ke suatu tempat... Jauhkan diri sekejap?
Hmm?
Hey, si manis.
Apa khabar? Baik saja.
Ada langgar undang-undang?
Tak. Saya cuma dah lama tak nampak awak.
Saya ada je.
Awak nak minum? Tak, tuan. Terima kasih.
Kami sedang mencari kawan lama awak.
Saya pasti awak dah dengar berita. Yeah. Yeah.
Beberapa polis datang dari Monroe bertanya soalan.
Baiklah. Ada awak nampak dia?
Tidak. Baiklah.
Boleh saya tengok-tengok?
Billy, jaga bar? Harap-harap kita boleh buat ni dengan cepat.
Tak nak takutkan pelanggan saya.
Tak dengar daripada dia sejak
musim sejuk lepas. Dia ada hantar surat.
Awak ada tulis balik? Tak.
Bukan ke awak sebahagian geng lama dia... Bob Muldoon,
Ruth Guthrie, Freddy? Tak. Dah keluar daripada benda tu.
Buka bisnes sendiri.
Alamak. Tertinggal kunci di bawah.
Sekejap.
Saya kena balik ke kaunter segera.
Gunakannya sebagai penanda buku. Saya rasa saya tersalah letak.
Ruth beri pada awak? Dia kirimkannya.
Minta saya untuk kirimkan pada Bob.
Awak tak buat. Macam saya cakap, saya tak pandai membalas.
Berapa lama dulu?
Berapa umur budak kecil tu? 3, nak masuk 4.
-Lebih kurang tu. -Okay.
-Uh, boleh saya ambil ni? -Suka hatilah.
Saya pasti awak akan hubungi kami kalau awak ada dengar apa-apa?
Sudah tentu.
Tengok ni.
Ini pakaian pertama awak, di hari awak dilahirkan.
Awak sangat kecil. Tengok betapa kecil baju ni.
Saya bawa awak pulang, dan awak tidur berjam lamanya.
Awak budak yang baik.
Saya akan bawa ni sebab...
Kita mungkin perlukannya nanti. "Dan si kuda kecil mengambil "
kasutnya dan berlari sehingga dia keluar daripada hutan yang gelap.
Dia sampai ke sungai di mana ikan pernah tinggal.
Sekarang ikan dah tiada, dan tiada siapa boleh hentikan dia
daripada menyeberang. Dia menyeberangi sungai dan mendaki
bukit, dan tak lama kemudian, dia melihat rumahnya."
Kenapa, sayang? Kenapa senyap?
Semuanya takkan apa-apa. Awak tunggu dan lihat je, okay?
Ada dengar daripada Bob?
-Apa kata awak masuk? -Tidak.
Saya tahu Bob berada berdekatan. Boleh awak pastikan yang dia dapat ini?
Apa ni?
Awak boleh baca kalau awak nak. Saya rasa awak akan baca lagipun.
Kalau awak nampak dia... Boleh awak beritahu dia...
Cuma... cuma berikan pada dia.
Sayangku Bob... Saya harap awak takkan dapat ni.
Saya nak awak memasuki pintu tu,
bawa kami pergi macam awak selalu katakan.
Tapi awak tak boleh.
Awak tak boleh ke sini... bukan sekarang.
Dan saya tak boleh ikut awak. Kalau awak datang sini, mereka akan tangkap awak.
Kalau kami ikut awak, mereka akan jumpa kita.
Ia tak boleh tamat macam ni.
Saya tak boleh benarkan ia tamat macam tu, bukan untuk kita...
Dan bukan untuk Sylvie. Saya tak boleh benarkan tu.
Jadi, kami akan pergi. kalau awak datang cari kami di sini, kami dah tak ada.
Saya akn pergi ke tempat tiada siapa kenal kita,
atau kita boleh tunggu masa yang betul dan
dunia dah lupa pasal kita.
Saya tak tahu macam mana nak jelaskan,
tapi saya tahu awak faham.
Kita dah lama menunggu. Kita cuma perlu menunggu sikit saja lagi.
Cari kami. Saya tahu awak akan buat.
Saya harap awak akan cari. Kita akan jumpa satu sama lain.
Saya sayangkan awak sangat. Sungguh.
Masa untuk bangun, sayang.
Sayang...
Selamat pagi. Selamat hari jadi.
Awak ada nampak dia?
Kami ada singgah di rumah isteri dia.
Hartigan suruh kami beritahu awak sesuatu kalau kami jumpa awak.
Apa dia?
Celaka, saya terlupa. Oh.
Dengar sini. Awak ambil tu dan buat apa yang awak suka.
Dan kalau awak tak jumpa dia...
Jangan datang sini balik.
Awak faham? Awak tak rasa saya dah cuci tangan
Daripada semua ni? Dan kalau awak jejak kaki di pekan ni lagi...
Kalau awak terfikir untuk bawa
mereka berdua dalam hal ni... Saya akan bunuh awak.
Dan itu saja.
Warren Miller. Siapa reka nama tu?
Itu bukan rekaan. Itu orang sebenar.
Mereka dah mati, tapi... Mereka benar.
Oh, betul? Mm-hmm.
Itu yang saya diberitahu. Ruth dan Sylvie, juga?
Ya.
Tiada siapa akan cari kami?
Tak lagi.
Bagus.
Ada buat hajat? Apa yang awak hajatkan?
Saya tak nak cakap. Baiklah.
Awak simpan rahsia awak, huh?
Macam mana rupa saya? Awak nampak macam awak.
Bolehlah tu. Apa yang saya tahu, saya tak bazirkan masa saya.
Awak ingat Joe Cranston?
Ya. Ingat waktu saya dan dia
pergi ke St. Louis? Mm-hmm.
Dia habiskan masa tiga jam bersiap sebelum kami
masuk ke dalam kereta ke sana. Saya cakap, “Joe, apa awak buat?”
Dia cakap, “Jika ada apa-apa
berlaku pada saya, saya nak pastikan yang mak saya boleh kenal saya.”
Jadi dia pakai kot yang dia ada sejak 12 tahun dan dia
cuba untuk butangkannya, dan dia dah besar, jadi ia koyak
di bahagian belakang. Dan dia tetap pakai kot tu
sepanjang perjalanan ke St. Louis dan pulang ke Texas.
Dia nampak selekeh.
Dan bila kami pulang, saya cakap, “Joe, awak tahu mak awak akan
kenal awak kalau ada apa-apa jadi pada awak.”
Dia cakap, “Yeah, sebab saya pakai kot saya.”
Dia tak faham. Awak tahu, tidak semua orang
tahu benda yang sepatutnya mereka tahu.
Sylvie... dia akan tahu saya.
Dia akan tahu ini saya tanpa pandang saya.
Dan Ruth... dia akan tahu saya yang datang.
Maksud saya, kami sentiasa... Awak tahu, dua bahagian yang sama.
Kami akan bergaduh, dan kami akan
macam budak-budak berebut bola. Dan dia akan mengamuk
seolah-olah dia terbakar, dan saya tetap mahu peluk dia.
Saya cuma nak peluk dia.
Tapi dia akan menjerit dan bergelut macam burung ajuk-ajuk
Saya akan kata, “Ruth...
Awak boleh jerit pada saya sampai suara awak hilang...
Tapi ia takkan ubah apa-apa...
Sebab bila awak selesai menjerit...
Hanya akan tinggal saya dan awak di sini.”
Dan dia kata, “Betul tu. Sentiasa hanya akan ada kita berdua.”
Tengok betapa cantiknya ia. Awak sukakannya?
Selamat hari jadi.
Ada satu lagi... kejutan, saya rasa.
Awak tahu macam mana nak buka ni?
Baiklah. Ayuh bukakannya. Yeah.
Okay. Jadi, ini milik saya sewaktu saya
lebih kurang sebesar awak. Mari tengok rupanya pada awak.
Sampaikan hai pada Ruth untuk saya? Saya akan beritahu dia.
Saya harap saya takkan jumpa awak lagi.
Macam mana suara anjing? Ruff, ruff.
Ruff, ruff? Cubalah.
Ruff, ruff, dan lepas tu kucing pula.
Cubalah.
Sekali lagi.
Apa kata awak simpan ni? Mungkin dalam seminggu dua, saya akan
datang balik jumpa awak dan mungkin awak mainkan saya satu lagu.
Macam mana? Tak nak.
Tak nak? Saya nak pergi berjalan esok.
Berjalan? Betul ke? Mm-hmm.
Dia bagus.
Awak tak apa-apa? Yeah, saya baik saja.
Apa awak buat di sini?
Saya tak berniat nak berada terlalu lama.
Tak. Saya cuma nak tahu.
Cuma gembira berada di sini.
Awak bercadang nak pergi?
Ya, saya. Baiklah.
Awak tahu nak ke mana? Tak, saya tak tahu lagi... cuma
jauh dari sini. Kalau awak perlukan apa-apa bantuan...
Saya tak perlukan apa-apa.
Saya hargai jemputan ni, dan
saya ucapkan selamat malam. Selamat malam.
Ruth.
Saya nak beritahu sesuatu. Saya ada terfikirkan tentangnya.
Uh... Sewaktu saya di hospital,
Saya tak, uh... saya tak berada di situ merancang sesuatu atau apa-apa.
Saya tak ada salah faham dengan Bob.
Dan apa yang berlaku... adalah risikonya.
Ia sebahagian daripada kerja saya. Dan selain tu, saya tak simpan
dendam pada dia sama ada siapa dia atau apa dia lakukan, dan saya
masih begitu. Saya gembira dapat hidup.
Saya gembira kenal awak. Dan kalau awak bukan siapa diri awak
dan tak pernah bersama dengan dia dan kita masih berada
di sini bersama, sekarang,
saya akan rasa benda yang sama.
Awak faham?
Awak ingat hari tu?
Saya ingat ditembak. Saya ingat rasa macam saya
ditumbuk dibahu, melihat langit Texas.
Saya ingat tu, tapi, uh... Awak nampak saya?
Tak, puan. Awak tak dengar apa saya cakap lepas tu?
Saya ada baca kenyataan awak.
Ia tak benar, awak tahu. Saya bukannya gadis muda yang
terbawa-terbawa dengan perasaannya. Saya tahu apa saya buat.
Saya rasa itu, uh...
Banyak perkara yang dikatakan mungkin tidak benar.
Tapi awak dah lakukannya. Begitu juga dia.
Dan apa saja yang awak dah buat, bila saya nampak awak dengan anak awak
apa yang saya nampak hanyalah kebaikan.
Mungkin saya menipu awak.
Ya ke?
Ugh!
Kejap. Kejap, tak guna!
Ugh!
Ugh! Ugh!
Ugh.
Tak guna.
Awak tembak saya. Kenapa awak tembak saya?
-Saya tak pernah jumpa awak pun. -Tak, tuan.
Ini tentang duit ke?
Awak.. ini tentang awak. Awak dan perempuan tu.
Segala yang awak cuba buat.
Awak nak tembak saya?
Saya tak nak awak fikir saya hutang awak apa-apa.
Tak, memang pun.
Saya hanya berhutang pada Bob.
Mana ada.
Saya dah simpan semua ni selama ni...
Berjaga di waktu malam, memikirkan semua perkara yang saya nak katakan pada dia.
Cuma sekarang saya ada banyak perkara, saya tak tahu macam mana nak mula.
Saya hanya ada diri saya dan Sylvie.
Saya tak tahu apa nak tulis pasal dia.
Macam mana nak tulis pasal sesuatu macam tu?
Saya ingat hari dia dilahirkan. Saya sangat takut, dan saya cuba untuk
tahan dia daripada keluar, tapi dia keluar juga.
Dan bila saya dokong dia...
Ugh!
Kami bertentang mata, dan saya sangka saya akan
mati disebabkan semua rasa sayang tu. Dan saya cuba menulis pada dia
Tentangnya supaya dia tahu perasaannya, tetapi...
saya tak dapat cari ayat yang betul.
Jadi, saya berhenti menulis pada dia.
Saya ingat nak beritahu saja pada dia sekaligus bila saya jumpa dia.
Dia akan berjalan masuk pintu tu, dan saya tahu apa nak dikatakan pada dia
dan semuanya akan jadi seperti sepatutnya.
Sebab tu saya simpan semua benda kecil.
Dan saya tak tidur selama empat tahun...
Dan saya kepenatan. Saya sangat kepenatan.
Jadi berehat.
Boleh awak tunggu sementara saya rehat?
Awak tak apa-apa? Okay? Hey, apa yang awak buat?
Pandu. Pandu.
Tolonglah, ambil je kuncinya. Tekan minyak tu!
Baiklah.
Dan gunakan lebuhraya saja. Bila sampai ke lebuhraya 6, awak
belok kanan. Saya cuma nak pergi melawat
keluarga saya, okay? Saya cuma nak balik rumah.
Saya takkan melawan. Saya akan buat apa awak nak.
Saya cuma nak pastikan saya sampai ke rumah mereka.
Saya cuma nak awak pandu.
Apa keluarga awak?
Apa? Keluarga apa yang awak ada?
Awak ada isteri dan anak-anak? Tidak.
Tak, saya nak pergi jumpa orang tua saya. Orang tua awak?
Mak dan ayah? Yeah.
Apa nama awak?
Will. Nama awak Will?
Yeah. Will, awak ada apa-apa untuk diminum?
Tidak.
Awak tak ada? Unh-unh.
Tak guna. Saya perlukan air.
Awak perlu ke... awak perlu pergi ke
ke hospital ke? Tidak.
Ikut lebuhraya je. Belok di lebuhraya nombor 6.
Ya, tuan.
Rasanya awak boleh agak yang saya ditembak.
Lelaki-lelaki ni datang cari saya.
Mereka nak bunuh saya. Seseorang hantar mereka, dan mereka
datang daripada suatu tempat, dan mereka cederakan saya.
Mereka cederakan saya. Mereka cederakan saya dengan teruk.
Tengok... Ohh.
Beritahu ayah awak siapa awak tumpangkan hari ni.
Okay. Siapa?
Apa? Siapa awak?
Hey!
Jatuhkannya!
Tak mengapa.
Awak ingat...
Ingat kali pertama awak kerja dengan saya?
Huh? Heh. Awak dan Freddy.
Yang pertama kali tu. Tak, saya tak pernah buat apa-apa untuk awak, tuan.
Kamu berdua ingat kamu sangat kuat.
Kamu masih kecil lagi.
Ohh.
Saya nak pulang ke rumah. Saya sedang berbual di telefon dengan Morgan
10 minit tadi... beritahu dia apa yang berlaku.
Tak, tak, tak Awak telefon dia balik
sampai mereka datang ke sini. Saya tak tahu kerja siapa semua ni.
Awak dah tahu siapa?
Tak. Maksud, saya, yeah, tapi dia cuma
budak bodoh dari Burleson.
Siapa tahu? Skerritt mati macam tu, huh?
Saya nak bawa Ruth balik.
Tak, saya suruh Teddy buat tu. Yeah, saya nak bawa dia.
Tunggu sini.
Tak mengapa. Tak mengapa. Tak mengapa.
Saya akan panggilkan ambulans.
Saya menunggu awak.
Berhenti. Gelilah. Saya ingatkan itu yang
kita patut buat... nyanyi pada mereka. Bercakap sajalah.
Biar saya beritahu awak sesuatu.
Saya nak beritahu pasal masa depan.
Di masa depan, saya seorang lelaki yang dah tua.
Dan saya berdiri di muka pintu. Kita berada di sebuah rumah.
Ia rumah kita, jauh daripada sini, di mana semuanya
menghijau dan matahari hampir terbenam.
Dan dari tempat kita berdiri, dari apa yang saya nampak kita sedang melambai seseorang.
Dan mungkin seseorang tu adalah awak,
datang jumpa kami selepas sekian lama.
Kalau itu awak... Saya gembira dapat berjumpa dengan awak.
Hey, si manis.
Beritahu saya lagi pasal rumah tu.
Saya tak bercakap dengan awak.
Ia besar... mungkin ladang.
Ia dah lama. Lebih lama dari kita.
Tapi pada masa yang sama, saya rasa macam saya yang binanya.
Tak boleh tahu.
Memang tak boleh tahu.
Diterjemah oleh bloodycat